افزایش مشکلات دیابتی ها با مشکلات روحی | بیماری

: افزایش مشکلات دیابتیا با مشکلات روحی

بهتره با بیماران دیابتی یکم بیشتر مدارا کنین و از دید عاطفی به اونا توجه بیشتری نشون بدین چون شدید شدن افسردگی در این بیماران منتهی به شدید شدن دیابت و مرض قند در اونا می شه

این سیر طبیعی پذیرش بیماریای مزمنه اما بدیش اینه بیماران به درستی این مراحل رو طی نمی کنن و با اطلاع از اسم مریضی شون، دچار ترس، استرس، ناامیدی و اضطراب می شن که در دراز مدت به افسردگی گرفتار می شن.

در مورد عارضه های روانی این نوع مریضی و نقش خونواده و اجتماع در روند درمان با رومینا روحی، مشاور خونواده گفت وگو کردیم که در زیر می خونین.

واسه جلوگیری از به خطر افتادن سلامت روان بیماریای مزمنی چون دیابت به عنوان مشاور چه پیشنهاداتی رو ارائه می دید؟

تقویت پشتیبانی عاطفی باعث افزایش سازگاری فعال با مریضی دیابت می شه.

هم اینکه اداره درست دیابت به وسیله افراد دیابتی نقش اساسی در پیشگیری از مشکلات بیماریای روانی از جمله افسردگی داره. از اونجا که دیابت یه مشکل بهداشتیه، واسه فرد، خونواده و جامعه مسئله ای گران بار هستش و بروز مشکلات جسمی در این بیماران شایع تره.

مخصوصا مشکلات بلندمدت مثل مشکلات قلبی، چشمی، کلیوی و عروقی عصبی. اقدامات مربوط به اگاهی از علائم مریضی، سیر و درمان مریض در مراکز پشتیبانی کننده در درمان دیابت مخصوصا تشویق اونا به ورزشای مناسب واسه بیماران دیابتی لازمه.

در واقع به روشنی میشه گفت یکی از راه ها واسه جلوگیری از به خطر افتادن سلامت روان و جسم، ورزش کردن مخصوصا ورزش هوازیه که استرس، اضطراب، افسردگی و قند خون رو کم می کنه. دلایل نشون میده که آموزش درباره دیابت، اصل اساسی در کنترل و کاهش مشکلات این بیماریای روانیه.

این دسته از افراد بعد از گرفتار شدن به مریضی دیابت بیشتر درمعرض چه آسیبای روانی هستن؟

مریضی دیابت می تونه بر کارکرد فیزیکی، وضعیت روانی، رابطه فردی، خانوادگی، اجتماعی و کلا سلامت عمومی و احساس خوب بودن بیماران تاثیر منفی داشته باشه. تقریبا نصف افراد گرفتار به دیابت با تجارب منفی عاطفی، روانی و اجتماعی در مورد مریضی خود روبرو هستن.

این آدما به احساس اضطراب، ترس، نگرانی، افسردگی و ناامیدی درباره وضعیت خود اشاره می کنن و اینکه در محل کار مورد بی عدالتی قرار گرفته و از طرف جامعه درک نشده ان. با اینکه جنبه های روانی و اجتماعی منفی در مورد دچار شدن به دیابت هست اما آدمایی که دارای انعطاف پذیری بیشتری هستن، راه هایی واسه یکی بودن با این چالشا می بینن. اگه افراد گرفتار به دیابت تجربیات خودشون رو با نزدیکان خود و بقیه بیماران به اشتراک گذارن درک این مریضی و مدیریت فردی اون خوب میشه.

یکی از بیماریای روانی که این افراد بیشتر به اون گرفتار می شن افسردگیه و در بررسیای جور واجور اونو ۲ برابر افراد عادی اعلام کردن. در اینجاس که پشتیبانی اجتماعی از طرف خونواده و گروه بزرگ تر می تونه از وقوع این مشکل جلوگیری کنه. هم اینکه این مریضی امید به زندگی رو کم می کنه.

نیازه فرد گرفتار به دیابت به صورت مرتب از نظر روانی کنترل شه؟

واسه پیشگیری از این مشکلات روانی ضرورت داره که بیماران گرفتار به دیابت، همزمان تحت نظر چندین متخصص باشن تا به محض مشاهده کوچیک ترین تغییرات، اقدامات لازم انجام شه. البته این کار علاوه بر هزینه های زیاد ممکنه مریض رو کلافه و خسته کنه؛ طوری که خیلی از بیماران از انجام این چکاپای دروه ای بیخیال میشن و البته این غفلت در بیشتر مواقع با مشکلات جبران ناپذیری همراه س.

حالا خوبیش اینه برنامه کشوری پیشگیری، مدتیه که با اجرای فاز ۲ و کنترل دیابت، واحدهای خاص دیابت در گوشه و کنار کشور راه اندازی شده که همزمان هم مریضی و هم مشکلات اونو در بیماران دیابتی کنترل می کنن.

خونواده تا چه حد می تونه در کاهش استرس، اضطراب، ناامیدی و افسردگی بیماران دیابتی به درد بخور باشه؟

خونواده پایه اصلی جامعه و کانون رشد و تعالی انسانه. انعطاف پذیری شخصی از راه داشتن نگاه مثبت و چشم انداز مثبت به مریضی، هم اینکه پشتیبانی از طرف خونواده و دوستان به بیماران واسه مقابله با چالشای روانی دیابت کمک می کنه.

بعضی از افراد گرفتار به دیابت تمایلی واسه به اشتراک گذاشتن چالشا و نیازای خود با نزدیکان ندارن. این موضوع دلیل ایجادیک چرخه خراب می شه چون افراد خونواده در بیشتر مواقع از چگونگی کمک به یه فرد گرفتار به دیابت آگاه نیستن به خاطر همین فرد گرفتار به دیابت بیشتر احساس جدایی و قطع رابطه با بقیه رو داره.

بدیش اینه درصدی از بیماران دیابتی، کودکان هستن پیشنهاد شما به والدین این کودکان چیه؟

با در نظر گرفتن گسترش قابل توجه چاقی در کودکان، رفتارای ناسالم تغذیه ای و کم تحرکی، دچار شدن به این نوع دیابت در کودکان و نوجوانان رو به زیاد شدنه. والدین باید در مورد نشونه های دیابت حواس جمع باشن و تلاش کنن با اصلاح رفتارای نادرست کودکان و نوجوانان از بروز این نوع دیابت پیشگیری کنن.

بعضی وقتا دیده شده استرسای والدین در ناامیدی کودکان نقش داشته. به نظر من اگه واسه خود والدین هضم این قضیه سخته، بهتره شخصا به روان شناس یا مشاور خونواده مراجعه کنن و با آموزش یه سری مهارت ها، به مدیریت بحران بپردازند.سپید

منبع : دکتر سلام

منبع :

پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *